Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

göz,
emsalsiz
bir düzenekti...
görmek,
düzeni kavramaktı...

Yaratan ünledi;
''- OL...'' dedi
Kademe kademe
Evren oluştu..
Yaratan emretti;
Yer ve Gök,

sen gözlerime bakardın...
gözlerin yüreğime akardı...
ben yüreğimle ağlardım...
gözlerimden aşkın damlardı...

sen ellerimde terlerdin...

sana gülüm dedim
inanmadın sen bana...
sana gönlümü verdim
dikenlerin kaldı bana...

gülüm dalda al bana

Gülü,
Sevdim,
Gülden öte…
Gülden ziyade…

Seni,

gül yanağına,
al olmuş yârim...yârim...
dudağına konmuş,
bal olmuş yârim...
gül tene değmiş,
kor olmuş yârim...yârim...

yüzler vardı,
bir türlü gülmeyi..
diller vardı söylemeyi..
beceremeyen..!
oysa...
gözler vardı

günaydınlar..!

dünya,
ne yazık ki...
gitmiyor...
sadece dönüyor...

bulutlar uzaktı...
dağlar sarp ve kayalık....
dağların eteğinde
bir dam vardı,
bir kapı
bir pencere

güneş...
batıyordu...
yarısı kızıl gökte...
yarısı lacivert denizde
güneş...
yanıyordu,