Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

sevgi,
bölününce;
göz gözü görmez tipilere...
dert,
bölününce;
tek tük atıştıran tanelere dönüşür...

SEN YOKTUN..

Sen yoktun...
Ben,rüzgarını beklerdim...
Rüzgarın esmez olunca,
Dağlara vururdum...

sesler
özgürdü...
içimde,
bir anlama büründü...
istemesem de
dışımda notalara döndü...!

güneş,
değer gibi...
gözlerin,
yanar gibi...
nefesim,
adeta...

İstanbul'a baktım...
O'nu taş eylemişiz...
Sonra...
O taşı alıp
Başımıza taç eylemişiz...
Taştan taç olmaz

taş;
ya serilir,
yol...
ya örülür,
duvar olursun..!

taş vardı...
içinde sular çağlardı...
taş vardı...
içinde ateşler yanardı...
taş vardı...
içinde sabırlar çatlardı...

bu gece,
yatsı namazında
annemin yatak odasındaydım...
bir ara gözlerim
sehpa üzerindeki
sabit telefona takıldı...

annemin evinde,
bir hafta öncesi
her şey onundu...
o'nun her dokunduğu
artık sadece annem kokuyordu...

bekledim...
gün kendini devirdi...
zira saatler 00.01'i geçmişti...
bu da 8 ekim demekti...
8 ekim ise,
ANNEMSİZLİĞİN 5. günüydü...