Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

annem,
bir Arnavut
sözüne göre;
''anne evladın köpeğidir..''
derdi...
artık,

annem,
senin sesindi;
ilk duyduğum
ilk vurulduğum...
annem,
senin sesindi;

nice sesler vardı...
duyulmazdı...
zira...
frekansları tutmazdı...
kimi de...
frekanslar uyar

elimde,
bir çiçek olaydı;
rengi benden
kokusu senden
olsun isterdim BEN....

masamız yuvarlaktı,
dünyamız gibi...
bacakları yoktu,
yere seriliydi...
örtüsü,
bir gazete eskisi

yel eserdi dağa bağa
yaprak oynar gül kokardı
selam gelirdi dağdan bağdan
bir sana bir bana ALLAH adına...

aşk eserdi gönle güneşe

İndim,
Deniz kenarına...
Adını seslendim
Rüzgarlarına...
Düştüm,
O alaycı

yaramı,
zamana bıraktım
kabuk bağladı...

tam...
kabuk düşecekken

Taksim..,
Gençleriyle güzeldi...
Taksim..,
Gençlerin,
Kırmızı karanfilleriyle daha da güzeldi...
Taksim..,

bulut...
göğündü;
dağları sarsa da...
ovalara inse de...
rüzgarını bekler,
sürüklenir giderdi...