Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

dağın dumanı vardı
pare...pare...
yârim yar...
sen dağım ol...
ben eteklerinde dumanın olayım...
yârim yar...

yalnızlık..,
gece oldu
çöktü pencereme...
ne kadar ışık yaksam da
nafile...
karanlık iniyordu

Yalnızlığım..
Cigaramın dumanında,
Yorgun-argın tüterdi...!

Yalnızlığım..,
Dudağımın kenarında,

yandım odunla..,
aşkına bulandım ey yar...
kandım aşkına..,
külünde kaldım zalim yar...

odun yanar küle döner...

Yanımdaydın...
Ellerin ellerimde..
Nefesin nefesimdeydi...
Yine de...
Yetmeyince bana.,
Yerleştirdim seni

bulutlar,martılar ve gölgeler...
nasıl kıskanmasın bunu gözler...
beyazlar,griler ve maviler...
Yalovamızı bu kadar güzel süsler...

dağlar,ovalar ve denizler...

yapraklar;
yeşile bulanırken
hep güneşe doğru...
sarıya bulanırken
hep toprağa doğru
yol tutarlar....

dilinde...
anlam veremediğim,
sözcükler vardı...
anlamak istedim..,
bana yabancıydılar,
anlayamadım..!

Bugün..,
Yollara vuracağım...
Dağlara vuracağım kendimi...
Yolları adım adım...
Dağları kucak kucak saracağım...
Yollarda dostları...

Yağmurlar..
Bulutsuz yağıyordu...
Rüzgarlar esmeden..,
Hava kararmadan...
Damlalar,
Sanki..