Fevzi Şahingöz Şiirleri - Şair Fevzi Şah ...

Nasıl oldu anlamadım, sen kalbimde saklanmışsın,
O mekânda büyüyerek, güller açıp çoğalmışsın.
Şimdi artık vücudumun, her yanını sen sarmışsın,
Söküp atmak öyle zor ki, sen içimde kök salmışsın.

Kalbimde ki ilk ateşsin, bu ateşin sönmeyecek,

Ömrümce ben onu, hiç unutmadım,
O beni acaba, anar mı? bilmem,
Kalbinden tamamen, attı mı? beni,
Eski dostlarımdan, sorar mı? bilmem.

Gönlümü kaptırdım, amansız derde,

Ne acılar çektim ben, gönül şad olur diye,
Zehri içtim su gibi, derman olacak diye,
Yandı tutuştu gönlüm, teselli bulur diye,
Zehri içtim su gibi, derman olacak diye,

Aşkın gizli büyüsü, bilmeden beni yaktı,

Öyle bir varlık ki, paha biçilmez, Annemin sevgisi, kalbimde yaşar. Bu dünyada benim, sahibim odur, Annemin sevgisi, kalbimde yaşar. Baksam onun güzel, temiz yüzüne, Güvenle uyurum, yatsam dizine, Her zaman muhtacım, doğru sözüne, Annemin sevgisi, kalbimde yaşar. Bu dünyaya beni getiren odur, Aylarca karnında taşıyan odur, Hayatın kahrını yaşayan odur, Annemin sevgisi, kalbimde yaşar.

Öyle bir zalimsin ki, bana hiç acımadın.
İçimde tüm yeşeren, güzel dalları kırdın.
Gizli gizli göz sözüp, melûl mahzun bakarak,
O tatlı sözlerinle, beni yürekten vurdun.

Gönül bahçeme girip, aşk ateşi yakarak,

Sarı gülün dikenleri,
Hep kalbimi kanatıyor,
Bu dünyada yüce Rabbim,
Ne güzeller yaratıyor.

İnce narindir saçları,

Sen benim ruhumda, her an yaşayan,
Elemlerle dolu bir hatırasın.
Anlatması çok zor eski bir roman,
Devası olmayan derin yarasın.

Günlerim geçmiyor, hiç üzme beni,

Sen gönlümün sultanısın,
Sen başımın hep tacısın,
Her derdimin ilacısın,
Hikmeti bol Yüce Mevlâ’m

Damarda akan kanımsın,

Saklarım gözyaşlarımı, kimseler görmesin diye,
Meftûn olup yandı gönül, bir vefâsız sevgiliye.
Felek aldı onu benden, kalmadı aşkından eser,
Meftûn olup yandı gönül, bir vefâsız sevgiliye.

Gülüşlerle pür neşeydi, insan değil bir melekti,

Seni pek çok sevdiğimi, biliyorsun sen de canım,
Vakti geçti desen bile, gönül vazgeçmiyor senden.
Yaşanan bu hâtıralar, hâyâlimden hiç gitmiyor,
Öyle izler bıraktın ki, hiç çıkmıyor belleğimden.

Elimdeki çiçeklerden, başına taç yapmıştım,