Fevzi Şahingöz Şiirleri - Şair Fevzi Şah ...

Öyle bir zalimsin ki, bana hiç acımadın.
İçimde tüm yeşeren, güzel dalları kırdın.
Gizli gizli göz sözüp, melûl mahzun bakarak,
O tatlı sözlerinle, beni yürekten vurdun.

Gönül bahçeme girip, aşk ateşi yakarak,

Saklarım gözyaşlarımı, kimseler görmesin diye,
Meftûn olup yandı gönül, bir vefâsız sevgiliye.
Felek aldı onu benden, kalmadı aşkından eser,
Meftûn olup yandı gönül, bir vefâsız sevgiliye.

Gülüşlerle pür neşeydi, insan değil bir melekti,

İçimi sevginle başa doldurdum,
Onu yaşamadan yıllarım gitti.
Kendimi kandırdım beyhûde yandım.
Seni düşünerek bu hayat bitti.

Her akşam içimde gariplik varken,

Kul olarak kusurumuz,
Elbet çoktur Yüce Rabbim.
Arşa yükseldi suçumuz,
Affedici Sensin Rabbim.

Günahım çok, sevabım yok,

Bin hüzünle beni, bırakıp gittin.
Artık kaybedecek neyim kaldı ki,
Hayatım karardı, ümidim bitti.
Artık kaybedecek neyim kaldı ki,

Kaybettiğim cismini, gözüm nerde arasın,
Hayalimden çıkmayan, yüreğimde yarasın.
Elveda aşkım artık, beni unut diyorsun,
Yaralı kalbim buna, söyle nasıl dayansın.

Aylar yıllar geçiyor, neden hiç dönmüyorsun,

Sen benim ruhumda, her an yaşayan,
Elemlerle dolu bir hatırasın.
Anlatması çok zor eski bir roman,
Devası olmayan derin yarasın.

Günlerim geçmiyor, hiç üzme beni,

Sen gönlümün sultanısın,
Sen başımın hep tacısın,
Her derdimin ilacısın,
Hikmeti bol Yüce Mevlâ’m

Damarda akan kanımsın,

Sarı gülün dikenleri,
Hep kalbimi kanatıyor,
Bu dünyada yüce Rabbim,
Ne güzeller yaratıyor.

İnce narindir saçları,

Seni pek çok sevdiğimi, biliyorsun sen de canım,
Vakti geçti desen bile, gönül vazgeçmiyor senden.
Yaşanan bu hâtıralar, hâyâlimden hiç gitmiyor,
Öyle izler bıraktın ki, hiç çıkmıyor belleğimden.

Elimdeki çiçeklerden, başına taç yapmıştım,