Fevzi Şahingöz Şiirleri - Şair Fevzi Şah ...

Gönül bağı talan olmuş, baykuş konmuş gül yerine,
Hasret oku saplanınca, iner sızım en derine,
Derman için sığınmışım, yârimin o gözlerine,
Bana aşktan haber bir ver, bitsin artık cevri cefa.

Yollar uzun menzil uzak, ne gelen var ne de bir ses,

Gönül bahçem bozuldu, hazan düştü bağıma,
Dertli dertli söylerim, gençlikteki çağıma,
Gözyaşım derman olmaz, sinemdeki yarama,
Bilmem nasıl anlatsam, içimdeki yangını.

Gurbet elde yorulup, yollara baksam bile,

Gönül bahçemde açan, solmayan tek çiçektin,
Ruhuma ilham veren, o en kutsal gerçektin,
Zamanın ötesinden, çıkıp da gelecektin,
Anılarla yaşadım, o güzel günlerimi.

Maziye bakıp her gün, ismini hecelerim,

Gönül bahçemde güller, açmadan solup gitti,
Takvimden yaprak yaprak, koca bir ömür bitti.
Kaderin bir oyunu, aşkımızı yok etti,
Ümitler hayal oldu, sevgimiz yarım kaldı.

Yollara pusu kurdu, şu bitmeyen geceler,

Başında hep duman olan
Cümle derde derman olan
Sevda gibi ferman olan
Kazdağları, Kazdağları
Hatırlatır tüm çağları

Kederli olma gönül, bu dünya böyle kalmaz,
Yeter ki sağlık olsun, sana yar mı bulunmaz,
Cevrini hep çekersin, neden kadrin bilinmez,
Yeter ki sağlık olsun, sana yar mı bulunmaz,

O vefasız zalime, bu kadar değer verme,

Kime gönül verdim ise,
Ondan bana yar olmadı.
Şu zavallı garip gönlüm,
Yaşamaktan zevk almadı.

Onulmaz bir derde düştüm,

Kimsesizim yorgunum, dertli geçti yıllarım
Ne gülebildi yüzüm, ne dindi sancılarım
Kalbimde ki sızıyı, adınla hep anarım
Ne gülebildi yüzüm, ne dindi sancılarım

Gülmedin hiç yüzüme, gamla geçti günlerim

Kine hırsa hasede, içinde yer verirsen,
Halk içinde azizken, birden zelil olursun,
İradene diline, eğer sahip değilsen,
Halk içinde azizken, sonra zelil olursun,

Allah servete bakmaz, niyete kalbe bakar,

Kin ve nefret duygusunu, içinde hep taşıyorsun,
Gözün gönlün havalarda, Hak neylesin böyle kulu,
Mala mülke meylederek, nefsin için yaşıyorsun,
Gözün gönlün havalarda, Hak neylesin böyle kulu,

Allah ile aldatarak, yetimleri itip kaktın,