Fevzi Şahingöz Şiirleri - Şair Fevzi Şah ...

Kanattın kalbimi gittin,
Kime diyem ben derdimi,
Sensizliğe dayanamam,
Kime diyem ben derdimi,

Yaralı kalbim yaralı,

Kapattım gönlümün, kapılarını,
Bilmem ki oraya, nasıl girersin.
Ömrümü yoluna, hep heder ettim.
Bir de sen bana, vefâsız dersin.

Şimdi yine yandı, gönül ateşi,

Kapıldı mahzun gönlüm, yalan sözlere kandı,
Virân olan şu gönlüm, elâ gözlere yandı,
Bu sevdâdan geriye, bitmeyecek acı kaldı,
Virân olan şu gönlüm, elâ gözlere yandı.

Kapıldı mahzun kalbim, yalan sözlere kandı
Viran olan şu gönlüm, ela gözlere yandı
Bu sevdadan geriye, bitmeyen acı kaldı
Viran olan şu gönlüm, ela gözlere yandı

Hasretin rüzgârıyla, savrulup uçtu külüm,

Karanlık çökünce, korkular sarar,
Yaradan’a sığın, olma bikarar,
Umutsuz yürekte, her gün bir zarar,
Yaratan’a sığın, olma bikarar.

Gelecek kaygısı, tüketir canı,

Karanlıkta fener sensin, çıkmaz yolda rehbersin,
Yüce Rabbim neyi görsem, her şeyde hep sen varsın,
Şu garip gönlümü her an, tecelliyle beslersin,
Yüce Rabbim neyi görsem, her şeyde hep sen varsın.

Çiçekteki zarif renkler, gökteki nur senindir,

Yüzüne bakmaya, yetmezdi gücüm,
Sensizlik içimde, bitmeyen sızım,
Hala dudağımda, o son bir sözün,
Adını dilimden, ah sökebilsem.

Yolların sonu hep, sana çıkmasa,

Yüzünü görmeyeli, bahar bana kış oldu,
Şu koskoca dünyanın, zevki bana boş oldu,
Hasretinden gözlere, her gün biraz yaş doldu,
Gurbet de kimsesizim, buna sebep yar oldu.

Yol bitti ömür bitti, dinmedi hiç gözyaşım,

Zihin yorgun, beniz solgun, tükendi şevki gönlümün,
Hazan ile geçti yıllar, son mevsimidir ömrümün,
Hayal oldu tüm anılar, yaşanmamış zaman gibi,
Hazan ile geçti yıllar, son mevsimidir ömrümün,

Misafiriz bu dünyada, doğduğumuz günden beri,

Zorla gel gözyaşı dök, şu kabrimin başında
Burada yatan kişi, daha çok genç yaşında
Yanında getirdiğin, bırak o solan gülü
Yeter kabrinde gülsün, bahtı gülmeyen ölü

Adımı fısıldayıp, eğil toprak üstüne