Eğilmez çınarlar gibiydim
Dimdik ayakta duran
Yüzyıllar geçse de
Etrafa yukardan bakan
Gün geldi, eğilmez çınar eğildi
Rüzgarlar bile selamdayken
Duymak istediğim yüreğinin sen diyen sesiydi
Keşke bölünmüş sevgilerle değil de
Benimle dolu gelseydin karşıma
Gördüğüm ben olsaydım bakışlarında
Duygularımı seninle yoğurdum ben
Ecel, gelip kapımı çalsan ne gezer
Onsuzluğun acısı senden de beter
Ölüm bizi ayıramaz, yollardır ayıran
Yollardır kalplerimizi öksüz bırakan
Yollardır gelsin diye Tanrıma el açtıran
Gidenler hep iz bırakırlar arkalarında
Kendilerine yetecek kadarını alarak
Bir gün dostun,arkadaşın ya da sevdiğin
Çeker gider,bir yanını eksik bırakarak
Yeni dostlara,sevgilere yer açar bu gidiş
Yenilerin görevidir artık eksik yanlarını kapatmak
Kısacık anlar beni yaşatan
Kısacık vuslatlar nefes aldıran
Onlar da olmasa
Varlığım neye yarar
Sensiz aldığım nefes bile haram
Acıyla tatlıyı öyle bir yoğurmuşsun ki dünya
Sonra da dilimleyin demişsin, işte yaşam
Yaşadığımız sürece hep bir umut var içimizde
Acı karışmamış bir parça çıkar mı diye?
İçimde ağlayan çocuk
Sen hiç büyümedin ki
Şimdi ağla, ağlayabildiğince
Büyürsen anlam ararlar hüznünde
Sevdaya has hicab içinde
Yüzüm mahcub, ben mağdur
Gönül memnu duygularda
Yalnızlığım ise dört başı mamur
Aynam bugün ilk kez gerçeği söyledi
Oysa yıllardır tanır beni
Gençlik baki mi sandın dedi
Bir çizgi daha ekledim yüzüne
Yarın da bir diğerini
Dünkü ben değildim bana bakan
Zamanı acımasızca harcadık biz
Birlikteyken hayallerimiz ayrıldı
Bir daha da hiç çakışmadı
Zıt yönlere uzaklaşan iki doğrucasına
Aynı mekanda
Ayrı ayrı kovaladık yılları
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!