Feryatname Şiiri - Poyraz Can

Ey felek, neyledin bu tahtımızı,
Karaya boyadın her bahtımızı.
Bir bir kırıp attın kanadımızı,
Yele teslim ettin muradımızı.

​Bir haber gelmedi yârin elinden,
Dumanlar yükseldi gönül ilinden.
Ayrılıklar aldı yıllarımızdan,
Sessizliğe verdin feryadımızı.

​Dert kervanı sardı diyarımızı,
Gam ateşi yaktı her yanımızı.
Bir sel aldı gitti baharımızı,
Hazanlara kattın gülzarımızı.

​Gurbet eli mesken oldu bizlere,
Yaşlar doldu baka baka izlere.
Söz geçmiyor artık yorgun dizlere,
Yokuşlara sürdün her yolumuzu.

​Umutlar tükendi, kırıldı dallar,
Sılaya çıkmıyor vardığım yollar.
Sarmadı sinemi o sırma kollar,
Kışlara kul ettin gençliğimizi.

​Çaresiz boynumuz öne büküktür,
İçimde büyüyen acı bir yüktür.
Feleğin bizlere kastı büyüktür,
Zindana çevirdi her anımızı.

​Fecre dek bekledim bir tatlı kelam,
Ne bir mendil geldi ne küçük selam.
Yazsa da tükenmez bu derdi kalem,
Deftere sığdırdın her ahımızı.

​Gözlerim kapıda, kulaklar seste,
Tükendi ümitler son bir nefeste.
Çırpınır dururuz dar bir kafeste,
Çileyle bize verdi sabrımızı.

​Dinmedi yıllardır hicran acısı,
Artıyor gönlümün ince sızısı.
Bir ömür tükenir bu ayrılıkta,
Sensizlik kavurdu ocağımızı.

​Kardeşcan tükendim, kalmadı mecal,
İster vur boynumu, ister canım al.
Bu fani dünyada her şey bir masal,
Ahirete sakladık sevdamızı.

Poyrazcan..