Ezelî Aşk Şiiri - Poyraz Can

Aşkın deryasında kaybolur, iz olursun
Sen orada bir ömrü sükûtla dokursun
İçimde bin volkansın, dışımda yok olursun
Kıyısız limanlarda rüzgâr gibi savrulursun

Sığınırım gölgende bıraktığın sevdaya
Dualarla emanet ederim seni Mevla'ya
Gam-ı hicran düşer karanlık rüyaya
Kalbim sürüklenir bu fani dünyaya

Kutsal gibi saklayıp öperim gül yüzünü
Yedi iklimden saklarım kaşını gözünü
Eller ne bilsin kalbime sinmiş özünü
Senden gayrı kimseye vermedim sözümü

Mektuplar sararır hokkanın sinesinde
Her dem sükût yankılanır gönül mabedinde
Yüzyıllık bir hasrettir zamanın içinde
Aşk dediğin kül olur yanar vuslat secdesinde

Hangi kitap yazar bu ayrılığın yükünü
Ezelî aşk ateşi yakar insan ömrünü
Kader çoktan mühürlemiş alnımın hükmünü
Yaşarken öğrettin bana kalbin zulmünü

Kalemimin ucu yanar, mürekkebim kanar
Uğruna bir gençlik küle dönüp yanar
Gözlerimden düşen her damla içime akar
Geçmişim bile dönüp dönüp yine sana bakar

Poyrazcan

26.05.2026
Kurban Bayramı