Fazilet Özcan Şiirleri - Şair Fazilet Özcan

Şu dünyanın uzun ve riyakar yollarında
Yurumedik durmadık Koşa kosa yorulduk
Kaderin kederinde koca dağ yollarında
Dere tepe demedik aşa aşa yorulduk

Sığmadık kabımıza sıgmadik bir karışa

Yandı aşk ateşi yandı ellerim
Suküta büründü tatlı dillerim
Gönül bağımda benim güllerim
Her gece duama yoldaş oluyor..

Kurudu da gitti dertten bedenim

Dün gibi değil yar ilk gün ki gibi
Seviyor seviyor çok ozluyorum
Yureğimde Hakka Orucum gibi
Tutuyor tutuyor yol gözlüyorum

Sözler çoktan aştı koca dağları

Yasayip Alem içinde
Hakki gormez göz utansin
Bunca nimetler içinde
Şukretmeyen dil utansın

Her gun baska gün beklenir

Huzunlu gonlumun umut ışığı
Toprağa sarılmış yollarda saklı
Arasam bulunmaz bir hak aşığı
Hak sızken sorsan herkes haklı
Fazilet Özcan

Yorgun düsler artık hayaller yorgun
Yere düsen parca parca umutla
Toplanmıyor birden yurekler kırgın
Vaad etsede şu zaman umutla

Yük ağır dert cok yol uzunmu uzun

Aglasin gozlerim ulu divanda
Simdi gözlerime yaş haram olur
Acilsin yürekler mahşer davanda
Dunyaya açtıgim dert yaram olur

Kurulsun mahkeme o gün kurulsun

Varlık ve yokluk arası
Yaşıyoruz
Var olduğunu sandigimiz
Yoklar icinde bir hayat
Var olanlar yoksa
Yok olanda

Sevgi Bu evrenin tatĺ ı dilidir
Ademle havva dan geldik geleli
Yaşamın bir uzvu sıcak elidir
Vefayı insanda bildik bilelİ..

Bir bahar coşkusu verir edebi

Bir vefa arar insan ömrünce
Bir dost arar kabri görünce
Uzun yola çıkıp hakka erince
Eden de buluyor onca cefayı
Tek Hak'ta buluyor insan vefayı....