Fazilet Özcan Şiirleri - Şair Fazilet Özcan

Nede kolay harcar insan insanı
Üc kurus dünyanin meşki uğruna
Tanimaz yarın bu alem insanı
Gitmesin mahşerde sakin ağrına
Fazilet özcan

Kurusun topraklar ağlasin gökler
Şu saat bir masum daha göc etti
Bu Dünya yok olsun yıkılsın gökler
Bir ana yüreğini daha köz etti

Haksizlik karşısinda susanlar dolu

GÖNLÜMÜN YASI DOLDUM
Yine sezsiz sedasız gidiyorsun umarsız
Gecenin ayazında cüretkarca ve arsız
Yine sokaklar sensiz ıssız ve deduyarsız
Gönlümün yası doldum gözümün yaşıyla ben

Herkes bu dünyaya gönül bağlamış
Rabbimse imtihan diye yaratmış
Melekler bile bu hale ağlamış
İnsansa insanı alıpta satmış....

Atalarım ne de güzel söylemiş

Her günün sabahında günes doguyor
Arayıpta yar her gün sormadıgın
Bu yüreğim senden inan soğuyor
Ý ürek şimdi güle dost kalmadıgın...

Bülbüller şakıyor dönüp dolaşıp

Güller yetişir ama gülistan değil hayat
İnsanlar gerçek ama sevgiler ise bayat..

Çıkarlar önplanda merhamet kalmadı
Bırak dedim dünyayı gönül beni salmadı..

♥️♥️♥️♥️🌺♥️♥️♥️♥️
Kücuk ama şirin bir evimiz var
ne lazım hersey hazır burada
Bizim ikimizin hayalleri var
Sicak cayda yaptim durma orada

Sevdigimin adı yazılmış göğe
Başım yerleri göremez oldu
Bakmayın Yaralı kalmış yüreğe
Takilipda düşmem hep ondan oldu

Uçmak istedim hep kanadım yoktu

Yillarca guneşin gölgesinde biz
Hayat var sanıp yaşamışız hep
Kesince gölge veren agacları biz
Yaşamı unutmaya oldu bu sebep...

Oysa tüm ağaclar nefes sunardı

Gezsem su koca dunya alemi
Sen de yolculuğum nihayet bulur
Serilse önume sevdalar alemi
Sende benim askim hakikat bulur
Fazilet özcan