Fazilet Özcan Şiirleri - Şair Fazilet Özcan

Sen dolu şu gönlumu
Nasıl kırıp da attın
Kısacık şu ömrümü
Bir hiçe alıp sattın

Ellerin o ellerin

Bazen olur gece gunduze döner
Karanlık nur olur gönülde gözde
Bazen de gunduzler geceye döner
Kalmaz anlatacak kelime sozde..

Koskoca evren mısra mısra dizelerde
Ellerimde büyüyen bir hüzün var
Yürek desen hiç görme
Kendinden bile uzak
Fezaya sığmayan
Koskoca sevgim gezegenlerle

Dalgalar boyu hep aştıkça aşan
Deryası enginde hey Karadeniz
Kendine sıgmassin taştıkça taşan
Bu ne hiddet böyle hey Karadeniz

Akdeniz egeyle elele verdi

Dön yüzünü nereye dönersen dön karanlik
Gok yuzu kapanmis her yer ışiksız karanlık
Kainat aydinlansa ne cikar nurlar yağsa
Günes dogsa üst üste o nursuz yuzler karanlik
F özcan

Ne idim deme derler ne olacağim de
Bugun hayal olsada hayat gercektir yarın
İster bir pasayım de istersen karunum de
Geriye kalan şimdi bir avuc topraktır kàŕin

Nasıl olsa olecek her canlı elbet bir gün

Özgürlük savaşıyor bin çeşit esaretle
İyilik yarışıyor bir bir tüm kötülükle
Bedene bağlanmış ruh içinde esaretle
Toprağa karışıyor bu can sırtında yükle..

Ademoğlu denmiş ta yaratıştan adina

Düşen her kartanesi gunleri anımsatır
Tane tane birikir sessizce hal anlatır
Toprağı örter önce vakti gelince gider
Usulca düşer yere eriyip veda eder...

Kar tanesi gibiyim küçücüktür ebatım

Kartanesi oldum düştüm yerlere
Kardan adam oldum düştüm dillere
Eriyip karıştım gittim sellere
Ne hayaller vardı bir anda bitti

kartanesi oldum düştüm dünyaya

Penceremin önünden gün gecer yavaş yavas
Kar tanesi düserken gökyuzunden topraga
Bitmeyen bir sarhoşluk bitmez kavga ve savaş
Ruhlar ölüyor yağmur Can verirken toprağa...
Fazilet özcan