Fazilet Özcan Şiirleri - Şair Fazilet Özcan

Eskiden aşkıyla canlardı ölen
Göğsü iman dolu nur gönüllüler
Şimdiyse umarsız ruhlardır ölen
Suskun dilleriyle körelmiş gönüller.....

Günde kaç kez kalkarsın kazara düşecekken
Görünmez bir el tutar biçare ellerinden
Kaç kaza atlatirsin ölüme gidecekken
Tutup kurtarır bir el saçının tellerinden...

Vazgecemez iken sen aldığın nefesinden

Fitne fesat ile sizler gezerken
Haritada düşman yer çizerken
Ne uykusu uyan çabuk ol erken
Vatanımın sesi olup söyledim

İğne deliğinden söyle geçermi
Deve istese hak istemedikce
Şehit mi olurmuş her ölen er mi
Vatan ugruna ya hak demedikce

Atama düşmanlar hiç dost olurmu

Evladıni yitirmis bir ananın
Gözyasları kadar
Söyleyin
Gercekmi sözleriniz

Dualariniz sahte

Ne yana bakarsan bak her yer hainle dolu
Kim kime guveniyor artik soyleyin bana
Kardes evlat ilkbasta secmis dusmanlik yolu
Kim kime dost kim kime şimdi soyleyin bana

Allahtan baska duymaz o sesini kimseler

İlk defa görendi seni bu gözler
Verirdi gönlüme ışık bu gözler
Ansızın köşede görünsen birden
Mutluluk saçardı inan bu gözler

Bir bankta verdiğin güzel o sözler

SÖZ VERİYORUM
Söz veriyorum sana yüce hakk huzurunda
Bugün çok yarın sonsuz sevecegim ben seni
Gül seriyorum aşktan o gönül pazarında
Bugün çok yarın sonsuz sevecegim ben seni

Bu dünya zindan oldu şu cilekar başima
Hasretini yurekte inan dindiremedim
Kaldim yapayalnız gurbette tek basıma
Bu dünyanın yukunu tenden indiremedim
Fazilet Özcan

Kuruttun yemyesil koca ağacı
Oysa her mevsim güller açardı
Baltayı alıp kestin yiktin ağacı
O bir tek mutluluk sevgi saçardı

Kuşlar ötusurken ugramaz oldu