Bir anlamsız cümle var dudaklarımda
Kendimin bile anlayamadığı
Çaresizce ortalıkta dolaşan bedenimin
Acılara karşı direnci var karşımda.
Yenilginin en masum hali,
Yaşadın mı yürekten yaşamalısın
Yavaş yavaş ileriye doğru sürükleniyor bedenim
Yok zaten hiç kimsem ne gelenim ne gidenim
Bahtiyarım artık ölmek bizim gibilere mutluluktur.
Ey kalbim seninle gittiğimiz bu son yolculuktur.
Kalpler kırılır
yağmurda hıçkırıklar görünmez
Hayal meyal hatıralardan göçeriz
Akşamlar olur,
Ve biz var mıyız,yok muyuz?
Neredesin soğuk zamanların yalnızlığı
Annen ninni söylemeyi unuttu mu bu gece
Ne kadar da zavallı görünüyorsun
Başını eğince yeryüzünün kuvvetine.
Uzun zamandır mektup gelmiyor değil mi
Şimdi git ey yalnızlık
Benden yadigar kalanlarla
Hüzün tufanı bu bıkkınlık
Yine sürecek aydınlıklarda
Hayat senli dönemeçlerde
Yapraklarını bu mevsim çok erken döktün
Neydi seni böyle efkarlandırıp,
Çırılçıplak soyunduran.
Arınmak için günahlarından
Yaprakalarını çok erken dökmene gerek yoktu.
Sen yeşillerinle güzeldin her zaman.
hani o estirdiğin rüzgar
talan etti hayat denen o meçhulü
korkusuzca yaşamak için
gittiğimiz her yer başa çıkıyordu
yeni şeyler diye bir şey yoktu
imgelerin gücünde
Yaşamak uğruna ölmeye gidiyorum
Her tarafım da derinden hissedebileceğim acılar
Ah ölüm bugün ne kadar da güzel görünüyorsun
Yolda giderken dökülen
Bir ağaçtan dökülen yapraklar gibi
Beni de nereye savruyorsun.
Aynı olmayacak bir gün içtiğin kahve
Aynı olmayacak yaşadıklarının acıları
Kara bulutlar gelecek,duygularını örtmeye
Sağanak halinde yağacak yağmurlar
Islanacaksın hatıraların derinlerinde
Sevgisiz bir mevsimin sağanağına tutulmuş
Haykıracak karanlıklar batarken sabahın aydınlığına
Hayat dilenen ölüm sokak ortasında,bir cami avlusunda
Bizim biz tarafından bitirilen, yeni zamanların ruhlarında
Acılar karargah kurmuş.
Otuzunda yaşam hiç çekilmez derken
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!