Fatma Algan Şiirleri - Şair Fatma Algan

Yer Lila..Gök Mavi...
Toprak,
Düşen Yapraklarla Hâki.
Bu Eylül Sabahında,
Hava Hafiften Limoni...

İnsan kendi hayatının ressamı,
Ister natürmort,ister portre,
Kendi ayarlar nüansı...
Lirik bir soyutlamayla,
Tuvaldeki renklerin dansı...
Insan kendi hayatının ressamı...

Bir sebep lazımdı doğmak için,
Al sana bir “can” dediler.
Bir sebep lazımdı seslenmek için,
Hey sen; “Algan” dediler.
Bir sebep lazımdı büyümek için,
"Maşaallah " civan dediler.

Yeryüzü mescit bize,
Amma ve lâkin gönlün secdegâhımdır.
Her ne kadar Kudüs, Mekke, Hicazsa...
Hepsi de mecazsa.
Yine de gönlün secdegâhımdır.
Bütün kutsalları yıkarım,

Mavi Ve Yeşil.. 
Gönlümden Gözüme,
Gözümden Gönlüme.
Renklerin Cümbüşü
Bir Gökkuşağı Özümde!..
Ruhum,Yağmur Sonrası Rayihayla Mest.

Bu dünyada,
Renkleri, harfleri
Ve notaları çok sevdim.
Güven ve hayranlık duygularına
Teslim olmama vesile oldular.
Güven ve hayranlık duyguları da;

Yaptığım her resimde ben varım.
Bazen ormanım, kuş sesleri içinde.
Bazen de tüm sesler benim içimde.
Bazen çiçeklenmiş olsam da,
Bazen dallardaki ışıl ışıl kar’ım.

Kendimi,beden ve zihin kayıtlarından kurtarabildiğim AN'da
Herşey silikleşip gölgeye dönüşüyor.
İşte tam o AN'da;
“Gölgelerin gücü adınaaaa,
Güüüç bende artıııık" !!
Diye bağırasım geliyor

Dün aynada kendimle yüzleştim.
Bana bakan bu yüz benmiyim
Nerden bileyim...
Herkes “Sen’sin” dediği için mi? Bu benim...
Sayısız baktım aynaya bu yaşıma dek,
Kendimi es geçerek...

Beynimin içinde notalar karma karışık.
Pes mi? Dik mi? Ne “gam...”
Hayalimde porteler çizerim.
Sonra bütün notalara,
Bemollere, diyezlere
Ve de es’lere;