Ulûhi perspektif Şiiri - Fatma Algan

Yaptığım her resimde ben varım.
Bazen ormanım, kuş sesleri içinde.
Bazen de tüm sesler benim içimde.
Bazen çiçeklenmiş olsam da,
Bazen dallardaki ışıl ışıl kar’ım.

Bazen göl kenarındaki kamışım.
Bazen bir nefes, bazen ulvi bir ses.
Bazen özgürce gökyüzüyüm,
Bazen cennet gibi yeryüzü.
Bazen doyumsuz manzaralı bir gölüm.
Bazen yaşamım, aşk’ım coşkulu, büyülü.
Bazen sessiz sedasız ölüm.

Bazen ağaca tırmanan sincap,
Bazen gökyüzünde pamuk bir bulut.
Bazen buluttan sıkılıp yağanım
Toprakla buluşup,
Havaya mis gibi dolan.
Bazen elle tutulacak kadar gerçek,
Bazen dünyalar kadar yalan.

Bazen başı karlı, boranlı,
Gökyüzüne uzanan mağrur bir dağım.
Bazen görmeyen göz,
Duymayan kulağım.
Bazen yürek yemişçesine cesur,
Bazen de çözülür dizlerimdeki bağım.

Bazen bomboş, beyaz bir tuvalim,
Eteğimde rengarenk boyalarım,
Bazen yelpaze bir fırça,
Ustaca darbelerle, elim,
Dönüştürüverir beni bir ağaca.
Ulûhi bir perspektifte ayarlarım.

Bazen benim, bazen senim.
Bazen herkesim, bazen de hiç kimse.
Bazen arayan, soru soranım.
Ben kimim? Neyim? Nerdeyim? Nerdeee?
Bazen de hiddetlenip,
Cevap verenim kendi kendime;
“Kör müsün?
Ressam resmin içinde..!!”

f.a 🧑‍🎨
3-Nisan-2023