Dost diye bildiğim kim varsa bende
Sırtımda bir hançer izi bıraktı
Gönül evimizde yıllar ca kalan
Namert le bir olup bizi bıraktı
Derdiyle dertlenip bir of demedik
nice canlar yaktık aşk ateşinde
küle dönmüş kalpte izler bıraktık
yangına çevirdik öfkeyi kini
yürekte sönmeyen közler bıraktık
bir adımla düştük aşkın yoluna
Sensiz yürüdüğüm yollar bitmiyor
Her adımda tekrar başa dönerim
Ayaklarım yorgun artık gitmiyor
Dünyanın içinde boşa dönerim
Hüzün birikiyor kirpiklerimde
Sevgili dediğin candan olmalı
Akşam döndüğünde kapı açmalı
Kapıdan bakarken kalbe dolmalı
Olacaksa evde böyle eş olsun
Günün yorgunluğu kapıda kalsın
Böylesi değildi kurduğum düşler
Yarına mutluluk huzur istedim
Hıçkırığa döndü bütün gülüşler
Üç günlük hayattan gülmek istedim
Ömür sayfalarım bir bir dolmadan
Ayaklarımı yerden kesipte uçuracak
Şu gönül kabinime bir hostes aranıyor
Benim ile en uzak menzile yol alacak
Şu gönül kabinime bir hostes aranıyor
Kalem gibi olacak kusursuz vede güzel
yıllar yılı senin peşinden koştum
aşk denilen sınıfta bir çıraktım
bazen derya bazen yağmurda coştum
peşinden gelmeyi artık bıraktım
Her sözün bir kurşun yarası gibi
Ne öldürdün beni ne sağ bıraktın
Yaşamla ölümün arası gibi
Üzerime enkaz bir dağ bıraktın
Elimi kolumu bağladın durdun
bir zamanlar hayal kurup güldüğüm
sen değilsin o uğruna öldüğüm
ekmeğimi dilm dilim böldüğüm
nasıl oldu böyle birden değiştin
hayat yolunda yan yana yürürken
Şarkılar içinde geçiyor adın
Kokunla birlikte birde sen olsan
Efkardan dağılmış aklım yüreğim
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!