Nereye gidebilirim ki önüm açıkken
Kainatın yalnızlığını yaşıyorken
Upuzun yol bitmek bilmeyen
Hiç bitmeyecek yoldayım artık
Dönüş yok kalktı tren gidiyorum
Vadem dolunca bedenimle
Dünyaya geliyorum yalnızlık
Mazimi hatırlıyorum yalnızlık
Bugünüme bakıyorum yalnızlık
Yarınımı düşünüyorum yalnızlık
Öbür dünyamı kurcalıyorum yalnızlık
Kalbimin derdini dinliyorum yalnızlık
Gözlerimi sonsuzluğa kapatarak
Biliyor musunuz neyi alarak gideceğim
Akıttığınız gözyaşlarımı kangren yapıp
Yüreğimi taşa bağlayarak
Günahlarımı sararak kainatın yalnızlığına gideceğim
O kadar huzurluyum ki
Acıyla kötülük teker teker gelebilir
Sana yazdığım şiiri
Herkesin okuması zorunda değil
Dağa ezgimi haykırana kadar
İşin bitince okursun özel köşemizde
Yaşamak umuduyla
Güya dünyaya geldim
Dünyamdan vazgeçtirip
Kainattan ettiler
Anneme söylemeyin
Bir gün ben ölünce
İnsansız hayat beni bekler
Sadece doğayla bendeniz
Bide kafa dengi
Birkaç hayvan dostlar
Canım dediklerim davetimi
Gözlerimi açtım dünyaya
Başladım mahşere koşmaya
Yürüyorum yalnız başıma
Kainat yalnızlığı adım
Bir kağıt var bide kalemim
Anam, Babam, Kardeşimi
Elimden almaya çalışmayın
Belki sonsuza kadar yüzlerini göremem
Ömürlerini kısaltıp yanlış yola düşmeyin
Kesin ayağa kalkamam
Ne bir sevgi bırakıldı
Nede ümit için ukde
Giden gidip kalan kaldı
Derinden enkaz bıraktı
Ecel kapısı açılsa
Paris Paris’se bana ne
Gönlüm ahıra döndükten sonra
Dünya cennetmiş fatihe ne
Aslı, şirin, leyla gurbetin ateşindeyse
Cennete gidecek misim umurumda değil
Melekte yalancı çıkar
-
Gokhan Celebi
Tüm Yorumlarharkuleda tebrık edıyorum