Farkındamısın İnsanoğlı

Bir çocuk ölüyor,
Kumun içinde sessizce,
Eli minik, gözü açık kalmış,
Sanki hâlâ annesini arıyor.
Bir kadın çığlık atıyor,
Ama duvarlar yıkılmış,
Kulaklar sağır olmuş çoktan.
Kimse duymuyor.
Bir ekmek sırasına dizilmiş insanlar,
Sabah olmadan evvel,
Bir tas çorbanın hayaliyle yaşıyorlar.
Çocuklarıyla beraber değil,
Çünkü çocukları çoktan toprağa dönmüş.
Farkında mısın, insanoğlu?
Sen ekranlara bakarken
Bir drone düşürüyor yeryüzüne bir hayatı,
Ve sen zap yapıyorsun kanallar arasında,
Hangisi gerçek, hangisi film, karıştırıyorsun artık.
Ama gerçek hep kan kokuyor.
Karnı burnunda kadın,
Mezar kazıyor kendi elleriyle,
Kocasının tenine son dokunuşunu yapamadan
Kapanıyor çukur üstüne.
Bir çocuğun gözünde dondurulmuş korku,
Daha annesinin sütüne tam doyamamışken
Tank sesiyle uyandı o sabah.
Ve işte dünya:
Bir yerlerde gala var,
Kadehler kalkıyor, gülüşmeler…
Bir yerlerde ise mezar kazılıyor
Ay ışığında, sessizce.
Farkında mısın, insanoğlu?
İnsanlar çığlık çığlığa susuyor artık,
Çünkü çok konuştular ama kimse duymadı.
Artık çığlık bile bir lüks,
Artık ağlamak bile sessiz yapılmalı
Ki komşular rahatsız olmasın.
Bir kız çocuğu saçlarını yolmuş,
Kardeşi yok artık çünkü,
Bir misket oyunu yarıda kaldı.
Toplar, şimdi moloz altında.
Ve birileri hâlâ nutuk atıyor,
Barış adına, insanlık adına,
Ama elleri silah fabrikalarının direksiyonunda.
Birileri konuşurken barışı,
Birileri satıyor çocuk cesetlerinin üzerine yapılmış petrolü.
Ve dünya dönmeye devam ediyor,
Sakince, hiçbir şey olmamış gibi.
Farkında mısın, insanoğlu?
Her gün bir sınır çiziliyor kalplerin ortasına,
Her gün biraz daha uzaklaşıyoruz birbirimizden.
Her yeni duvar, bir mezar oluyor altında ezilenler için.
Her yeni silah, bir bebeğin son nefesi demek.
Savaş sadece cephede olmuyor.
Savaş, annenin sütü kesildiğinde başlıyor.
Savaş, okul sırası bomboş kaldığında devam ediyor.
Savaş, sadece ölülerde değil,
Kalanların gözlerinde yaşıyor en çok.
Bir çocuğun ağlaması bir ülkeyi sarsmalıydı,
Ama sen alıştın artık o sese,
“Yine mi haber?” diyorsun,
Zapping yapıyorsun.
Farkında mısın, insanoğlu?
Senin konforun, başkasının yoksulluğu üzerine inşa edildi.
Senin uyuduğun yatakta
Biri titreyerek öldü dün gece,
Bir kartonun üstünde.
Artık anneler çocuklarına ninni değil,
Açlığı açıklıyor geceleri.
"Bugün yemek yok yavrum,
Ama yarın umut ederiz."
Farkında mısın?..
Yoksa sen de unutanlardan mısın?