Farkinda Değil Şiiri - Ömer Albayrak Hay ...

Öyle bir yerinden tutmuş ki seni,
bıraksa düşecek bütün gökyüzü.
Oysa onun haberi yok bundan
hangi mevsimde yandığından.
Seviyorsun...

Sen, adını söylemeden yasadığı şehri ezberliyorsun.
Onun geçtiği sokaklara
kendi kalbinden lambalar asıyorsun;
o, karanlıkta yürümeyi seviyor.
Bilmiyor

Her şeyi yapmaya hazırsın onun için;
Bir dağın yerini değiştirmek,
Denizi kıyısından söküp,
avuçlarına doldurmak kadar kolay geliyor.
Ama insanın eli bazen
en çok sevdiğine uzanamıyor.
Çaresizsin.

Eli kolu bağlı bir nehir gibi
kendi yatağında boğuluyorsun.
Taşmak istiyorsun,
önünde onun sessizliği var.
Sesine sevdalısın,
bir eski şarkının
kimseye söylemediği yerini sevmiş gibi.
Duruşun hayransın
sanki dünya biraz eğilmiş de
o hâlâ dimdik kalmış.
Görmüyor...

Gönlüne gelince,
orada bütün pusulalar bozuluyor.
Kuzey diye gösterdiğin yer
onun kalbi;
ama onun kalbinde
sena uzanan bir rota yok.
ilgilenmiyor...

Belki de en acısı bu:
Sen bir ömrü onun için
bir kibrit gibi yakmaya razıyken,
o, karanlıkta
ışığın nereden geldiğini bile sormuyor.
Duymuyor..

Ve sen hâlâ
bir pencerenin önünde bekleyen yağmur damlası gibisin.
Bir yol ariyorsun içeri sizabilmek için
O Cam hic açılmayacak biliyorsun;
yine de vazgeçmiyorsun.
İstemiyor

Böylesi caresiz sevdalar
kavuşmak için değil,
içinde kimsenin bilmediği bir yere
adını kazımak için gelir bulur insanı.

Payına düşen de bu belli:
Hiçbir şeyden haberi yokken
sen içinde
koca bir hayatı
sessizce yaşayacaksın...