Farkederse Kahrolayım Şiiri - Yusuf Maral

Bu hale gelişim öyle kolay olmadı
Boşa koydum dolmadı,
içime attım almadı
Var günde olanlar ,
dar günde hal hatır bile sormadı
Ne dostan vefa gördüm,
ne sevdadan hayır
Gelinlik kızların çeyiz sandıkları vardı
Benimse adam sandıklarım
Kazık yiye yiye öğrendim inanmamayı
Param pulum servetim degildi çaldıkları
Bir adamın gençliği
Bir kalbin güveni
Bir aşığın sevgisi
Bundan sonra herkes bilsin ki
Her yağmur kendi toprağına yağar
Her ateş düştüğü yeri yakar
Demem o ki benden bu kadar
Şimdi sadece kendime yetecek kadar varım
İnsanlara inancım tükendi, kalmadı sabrım
Güneş batıdan doğacakmıs,
kıyamet kopacakmış
Farkederse kahrolayım

Allah"tan başkasına boyun eğmemeyi
Hiçbir kadını siyah ve beyaz kadar sevmemeyi
Acı da olsa döve döve öğretti hayat
Güvendiğim dağlara karın çoktan yağdığını
Yaslandıgım yöne devrilince anladım
Haddinden fazla değer, soytarıyı kral eder
Ulan tacınızı da, tahtınızı da
Gelmişinizin, geçmişini...
Sussam dile, susmasam söze yazıktı
Edebim tutacaktı dilimi de
Sebebim ağır bastı
Kime ne hastayım, belki yastayım
Saçımın akında aramayın seneleri
Ben kendi kıymetimi anladığım yaştayım
Giden ömürden gelen Allah"tan
Farkederse kahrolayım...