Çok yorgunum be anne, hayat vurdu dört bir yandan,
Umutlar kaldı uzaklarda,
Prangalar vurdu bileklerime, ağır geldi bu hayat,
Ağaçların gölgesi bile dar etti bana bu avluyu.
Sudan denizlere kadar hep aynı hüznü yaşadım,
Birazdan,
Gideceğim bu şehirden,
Senden uzaklara.
Sana veda etmeden.
Sessiz sedasız olacak gidişim.
Sadece,
Bir zamanlar,
gözlerinin bulutlarında huzur
bulur,
saçlarının gölgesinde dinlenirdim.
Sıcaklığının
okyanuslarından
Umutlarım,hayallerim vardı seninle,
Gidişinin ardından odamın perdesini hiç
Açmadım
Gün doğumuna bile küskünüm artık
Sana olan duygularımı yazdıran
Kalemime, kağıda
_UMUTSUZLAR_
Yüreğim hâlâ seni düşünür,
zifiri karanlık gecelerde.
Kolaymıydı sana elveda demek,
Kolaymıydı sevdamı bir çırpıda
Bitti işte,
Herşey bitti,unut.
Bir anda sil sende kalanları.
Hiç konuşmadık say.
Ve öyle sımsıkı sarılhayata.
Söz veriyorum,
bu gece unutacağım seni
Zaten bir adın kalmıştı,
Birde hüzün dolu sözlerin.
Susuz topraklar gibi hasret kalsamda,
yaşanan tüm anıları unutacağım.
Sen bana bunca acıyı yaşatırken,
Ben seni kalbimden sökemedim.
Gecenin en karanlık saatinde bile
Adın dudaklarımdan dökülmedi.
Senin için biriktirdiğim çok şey vardı,
Bir daha anma adımı.
Farzet ki ,hiç girmedim hayatına.
Yaşanmadı bu deli sevda.
Farzet ki, bir rüzgardım
Unutmak için mi çabalayacaktım seni?
Ne haddime, asla.
Gözümün nuru,
yüreğimin en özel köşesi ettim.
Zaman unutturmak için her çabayı gösterse de,
Kalbimde yaşattığım sevgiye
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!