EYÜP DALKILIÇ
Lisans eğitiminin ardından çalışma hayatından emekli olan Eyüp Dalkılıç, yaşamını okuma ve yazma tutkusuyla sürdürmektedir. "Vicdanın Işığı" isimli bir romanı bulunan yazar, aynı zamanda şiiri "his dünyamızın rüzgârı" olarak tanımlayan bir gönül adamıdır.
Şiirin, insanın benliğindeki saklı duyguları uyandıran bir tebessüm olduğuna inanır. Amatör bir heyecanla kaleme aldığı eserlerini şiir severlerle paylaşmaya devam eden Dalkılıç; okumayı, yazmayı ve eleştiriyle gelişmeyi bir yaşam biçimi olarak kabul eder.
Gecem içimde büyür, bana dar gelir âlem,
Gök kubbe çatlar sanki, üstüme çöker elem.
Adım gölgemden ağır, yol benden ürker gibi,
Bir ben var bende kayıp — ben ona esirim.
Ay, taşta iz arar da bulamaz yüzümden,
Akşam ezânı yükseldi yine âsümâna,
Gelmedin soframa, düştüm derd ü figâna.
Rüzgâr dolaştı sessizce odalarımda,
Hasretin çöktü içime, kaldım perîşâna.
Bir seher vaktidir eren hükm i ecelden haber,
Âb ı soğukla yıkanır cismim, olur bî haber.
Beyaza bürünür ten, kefen olur gamlı sır,
İki tahta arasında yatarım sessiz, keder.
Nâşımı ebedî yola uğurlar bir avuç el,
Bir çift yaş kalır ardımda, söner gözlerde eser.
Aşk; kendini kaybeder, en derinlerde,
Âşık gönül yakar, tutuşur geceler.
Uzaktır her dâim, tutulmaz el ile,
Mutluluk masaldır, görünmez göz ile.
Tende yangın başlar, özü salar derde,
Gönlümü başkasına vermem demiştin asla,
Geceyi bile yaktın gittin, bu feryat sana.
Söylediğin her bir söz hançerdir bu bağrımda;
Ne bir ümit var bende, ne senden hayâl bana.
Kırıldı gönlüm artık, doymadın sen bu kana,
Kaçtığım her sokak dibi karanlık,
Ne zaman geçer, ne gelir aydınlık.
Gölge içindeyim, puslu sır gibi,
Pusuda bekliyor kahpe düşmanlık.
Bende kalmadı hiç derman ve varlık,
Çocukluğumun tek kahramanı o canımın canı,
Ne Karaoğlan ne de Kara Murat'tı, o babamdı.
Yüreği sevgiyle dopdolu, cefakar bir adamdı,
Elimde güç, gözümde umut cebimdeki babamdı.
Bende gönlün kalsın, her şey geride,
Bırakma beni ellere, düşürme yerlere.
Birlikte yürüyelim zamanın ötesine;
Beni al, beni al, götür çok uzaklara...
Adın dudaklarımda, kalbim elinde,
Ey yolunu kaybetmiş kuru kalabalık,
Ben senin içinden sürgün edilmiş sesim.
Taşım ağır, çağım kör,
Ama hâlâ secdeye varan bir alnım var.
Yıkılmadım, bu bir rükû.
Herkes yıkıldım sanıyor.
Efkârım ağırdır ömrü âhirde,
Gözümde biriken yaş, dökülmez.
Mısrâ erir son hecede dilimde,
Defter kapandı, hâtırâ silinmez.
Yılların çefası çöktü omzuma,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!