Şafak Gecenin Dibinde Şiiri - Eyüp Dalkı ...

Ey yolunu kaybetmiş kuru kalabalık,
ben senin içinden sürgün edilmiş sesim.

Taşım ağır, çağım kör;
ama hâlâ secdeye varan bir alnım var.

Yıkılmadım;
bu bir rükû.
Herkes yıkıldım sanıyor.

Bir çağ çökerken omzuma
“Neden?” diye sormadım.
Çünkü bildim:
dayananlar kalır.

Ve ben
bu enkazın altından konuşuyorum.

Bana “geçmiş” dediler.
Ben emanettim.
Müzeye kaldırdılar;
oysa hâlâ
bir neslin alnında gelecektim.

Ey modern putlar arasında ezilen insan,
boynun eğik değil;
unutulmuş.

Secde yere değil,
kibre vurulan baltadır.

Yıkıldım sanıyorlar,
çünkü susuyorum.
Oysa bazı sesler
sessizlikten yapılır.

Bu çağ bana dar;
ama ben çağlara sığmam.

Bir yanım Ashab-ı Kehf,
bir yanım uyanık.

Uyuyan ben değilim;
zaman.

Ey betonla örtülmüş vicdan,
altında hâlâ atan bir kalp var.

Kaz.

Ya mezar çıkacak
ya diriliş.

Ben slogan değilim.

Gece herkes uyurken
bir annenin içinden geçen duayım.

Karanlık derinleşiyorsa,
şafak yakındır.
Çünkü şafak
gecenin dibinde saklanır.

Ey insan,
ayakta kalmak değil,
Elif gibi doğru olmak gerek.

Çünkü bazı secdeler
ancak Vav'dır.
2026