Ben şiirden anlamam dostum,
Ben insandan anlarım.
Bir çocuğun ayakkabısındaki yamadan,
Bir ihtiyarın bakışındaki yaradan...
Sözü süsleyip satmak değil derdim,
Ben o "yek çeşit" çamuru sevdim.
Kibirli saraylardan değil,
Gönlü kırık hanelerden geldim.
Varsın eksik olsun kafiyem,
Varsın tutmasın veznim.
"Şiirden anlamam" dedim ya dostum,
Lafı dolandırmam, özünü söylerim.
Kitaplar dolusu süslü söze tokum da,
Ben insanın hasını, şairden anlarım.
Kalemi eline her alan şair olmaz,
Mermeri yontmayan o sızıyı bilmez.
Varsın hecesi sarksın, tınısı pürüzlü olsun,
Ben gözdeki o yangını, o harı anlarım.
Eğer bir damla merhamet düşürdüysem kalbe;
İşte budur benim tek hazinem.
2026
Kayıt Tarihi : 17.07.2026 21:48:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!