Eymen Özgüven Şiirleri - Şair Eymen Özgüven

Ne gün batımı
Ne yemek
Ne uçuşan saçlar
Sevmek işkencedir yoldaşlar

Sevecekseniz

Seven sevdiğini almış,sarılıyor
Çay bahçelerinde çifte kumrular
Alın, sizin olsun tüm mutluluklar
Beni yalnızlığım paklar.

İsmin gelir cismin yok
cismin gelir ismin yok
Bilmem nesin sen

İzmirim gibisin
Kalmaya kalamam

Hüzün yüzün
Aynı şey iki gözüm
Düşmeyiver önüme
orda biter sözüm.

Bozuk düzen iflah olmaz
Gönül kapısı çalan bulunmaz
çölde oturan çıkar
Leb-i deryada oturan çıkmaz

Bre dostlar

Ne zaman şiir yazmaya kalksam
Dönüp dolaşıp seni yazdım
Ellerimde kaldı kanı sevdamın,
seneler oldu seneler geçti kurtulamadım.

Hakir görme
her kişiyi
Er kişi yer bitirir
er kişiyi.

Yaralı parmağa işemezler
Kuzuya kin bilemezler
Tutup kurdu yerler
Hadlerini bilmezler

Hodbindir insanoğlu hodbin

Buzdum eridim
Erilmezdi dağlarım ezildim
Yapmayın etmeyin ya erenler
Böyle olmayı ben seçmedim.

Genç yaşta hükmü giydim

cepsiz kefen
cepli kefen görmedim
parasıyla yaşar insan
paralı, insan görmedim