Bir rüzgâr esti usulca,
Savruldu düşler toprağa.
Bir yaprak döndü sonsuza,
Düştü zamanın koynuna.
Gecede titrerken ışık,
Sessizliğin eşiğinde durdum,
Kendi sesimi duymak ister gibi.
Kalabalıklardan geri savruldum,
Bir ıssızlık seçtim, deli gibi.
Gökyüzüyle konuştum bir gece,
Bir milletin küllerinden doğduğu gün,
Ufka bakıp umutla dolduğu gün.
Samsun’a bir gemi yanaştı sessiz,
İçinde ateşle yanan bir iz.
Mustafa Kemal, bir inançtı yürekte,
Biraz geç uyandım
Simit boyoz yedim
Salah Birsel sokakta
Kendime bir düş çizdim.
Yokken aklımda
Çalış, çalış, çalış...
Herkesten
Biraz daha fazla çalış.
Zaten ne diyor Atan
"Türk; Güven,öğün, çalış,
İpe sapa gelmez bunlar
Mideleri işkembe
Sanırlar halk refah içinde
Ama çektirdikleri işkence.
Apır sapır konuşurlar
Sesler duyuyormuşsun
Uyuyamıyormuşsun geceleri
Takılıyormuş aklına eski sevgili
Takma,düşünme demek kolay
Yat uyu şimdi,şimdilik hürriyetin var.
Gerçekleri duymayı
İstemeyiz hiçbirimiz
Belki de bu yüzden
Her zaman her yerde
Hep aşk deriz.
Yuvarlanarak indim
Hayatın yokuşlarından.
Mapuslara düştüm
Genç yaşımda.
Başımda kara sevda
Bir siyah kelebeğin
Kitapların gölgesinden sıyrılıp
Seyredal bulutları
Battı batacak gün
Az aç şu saçlarını
Bırak kıvır kıvır
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!