Eylül Kırığı Şiiri - Zeynebp Özge

kırılıyor eylül, zamanın kabuğu
göçmen kuşlar yola düşmeden
yokluğun yağıyor, varlığıma
başına buyruk, salaş iklimlerden

kanat çırpıyor hâlâ gülüşlerim
son bakışın geçerken nefesimden
sana ulaşmanın sınırında
nafile uyanıyor badem çiçekleri
kurtuluş varmış gibi zemheriden

hava karardı -eylül-
okunuyor akşam ezanını düşlerimde
dönmedi hâlâ eve çocukluğum
kırıp dizlerimi doyasıya üşüyorum
kelebeklerin son dansını izlerken
sonuna kadar gidiyorum kırıkların
dibine kadar vuruyorum çöküşlerin

bu gece -eylül-
göğe kadar uzanıyor dizlerimin yarası
ve yıldızlar yaş alıp düşüyor gözlerimden