Eylül Şiiri - Zeynebp Özge

velfecri örüyor gözleri av mevsiminin
yazdan kalma dün yumakları sökülüyor nazik bir na'kışın kirpiklerinden

gam besteliyor dehlizler gün ışığına sevdayla...
cezbediyor beni istasyon uğultuları
metruk bir kaçış arzusu var havada

çıkarıp atmış eylül, dantelli elbisesini
çırılçıplak bir edayla vuruyor pencereme
özü sözü bir günah çeliyor aklımı yine
gelemem eylül git başımdan
dolaşma damarlarımda

içimde sönmemiş bir od var
beni tutsak eden
avuç içlerimle kor taşıyorum yazgıma

bileğini bükemezsem bu kahpe pusuların
selam versem dahi almaz bu ömrüm
suç sayılır bu kavgayla yaşamak
söküp atmazsam kalbimdeki pıtırakları
mevat topraklara düşer mi hiç tomurcuklar

deniz de susarmış, eylül
susadığını bilmeden
önce dibe çöker sonra kıyıya vururmuş dildekiler