Eylül Ağlar Anne

EYLÜL AĞLAR ANNE

Eylül sabahına sensiz uyandım,
Ezanlar susarken seni andım anne.
Ellerim gökteydi, gözlerim yerde,
Duamın en acı yerinde sen vardın.

Güneş perdeyi usulca araladı,
Odamın içine sarı bir ölüm doldu.
Yapraklar dalından düşmekte yarıştı,
Bir yaprak daha düştü, içimden anne.

Hazan vurmuş bütün papatyalara,
Beyazları küsmüş sarı rüzgârlara.
Kimi görsem annesiyle yan yana,
Ben başımı çevirdim, dayanamadım anne.

Bir görsen buraları, sessiz mi sessiz,
Ağaçlar sararmış, yollar kimsesiz.
Bulutların kaşı çatık gökyüzünde,
Yağmur bile senden habersiz yağmıyor.

Ben seni toprağa verdim, toprak sustu,
Adını söyledim, mezar taşın dinledi.
Her Eylül sabahı kapında bekledim,
Gelen olmadı anne… Eylül ağladı.

Suskun Şair Fazlı Acar