Eylemin Bariz Şiiri - Kasım Kobakçı

Ne kadar zekisin, aklın bir derya,
Güneşten parlaktır o nurlu yüzün!
Her sözün bir altın, her fikrin rüya,
Cahillik saçıyor her tatlı sözün.
*
Öyle bir dürüstsün, kalbin bir melek,
Yalanın yanından geçmezsin asla!
Hep senin lehine döner şu felek,
Zenginlik peşinde koşarsın hırsla.
*
Cesaret timsali, aslan misali,
Gölgeni görünce korkup kaçarsın.
Dillerde dolaşır yiğitlik hali,
Zorluğu görünce kanat açarsın.
*
Ne kadar cömertsin, bitmez ikramın,
Bir bardak su versen başa kakarsın.
Herkese yeterdi güya meramın,
Fakiri görünce ters ters bakarsın.
*
Sadakat yolunda sarsılmaz dağsın,
Rüzgar ne yöndeyse oraya döndün.
Dostluk bahçesinde solmayan bağsın,
İlk fırtına koptu, mum gibi söndün.
*
Hakkı savunmakta kükreyen aslan,
Menfaat gelince susar, pusarsın.
Fakire geldi mi duvara yaslan,
Zenginin önünde boyun kısarsın.
*
Tevazu mülkünde padişah oldun,
Kibrinle göklere çıkarsın her an.
Gururu terk edip sararıp soldun,
Övgü duymadıkça kopar bir boran.
*
Ne ince ruhlusun, ne kadar kibar,
Ağzından küfürler dökülür her gün!
Sanırsın şahsında büyük itibar,
Kapıdan kovulur, olursun sürgün.
*
Öyle bilgilisin, tam bir dehasın,
Kitabın kapağın açmadın daha.
Her mecliste sözü kesen ağasın,
Cahillik sattıkça biçersin paha.
*
Güzele çirkin der, kötüye iyi,
Sözün ters köşesi adıdır tariz.
Gösterir aynada arsız kişiyi,
Zarif bir iğnesin, eylemin bariz.