Ey Yar Şiiri - Töre Hanım

​Ben seni çok sevmiştim ey yar,
Öyle bir sevmek ki; her nefesimde ismini hecelemek,
Her sabah güneşten önce senin hayaline uyanmaktı benimki.
Ben seni, kendi karanlığımda kaybolurken
Seni tek ışığım, tek kurtuluşum sanarak sevmiştim.
Bilmezdim ki; sığındığım o liman aslında fırtınanın ta kendisiymiş,
Bilmezdim ki; can dediğim, canımı alacak celladımmış.
​Yıkıldı köprüler, söndü kandiller,
Senden geriye sadece bir enkaz kaldı bu yürekte.
​Ben seni çok sevmiştim ey yar,
Seni severken dünyayı karşıma almıştım da,
Bir tek senin karşımda duracağını hiç hesaplamamıştım.
Hangi dilde anlatılır bu terk edilmişliğin sancısı?
Hangi su yıkar ruhumdaki bu ihanetin lekesini?
Sen benim göğsümde açan tek çiçektin,
Kendi ellerinle kuruttun, üzerine basa basa gittin.
​Şimdi şehir dilsiz, sokaklar yabancı,
Gözlerimde biriktirdiğim yaşlar, sana helal olmayan bir acı.
​Ben seni çok sevmiştim ey yar,
İçimde sana dair bitmek bilmeyen bir sabır vardı.
"Düzelir" dediğim her gün, ruhumdan bir parça daha kopardın.
Senin için uykusuz kaldığım gecelerin,
Senin adın geçtiğinde titreyen ellerimin bir ahı var üzerinde.
Ben seni bir ömre bedel saymıştım,
Sen ise beni bir kalemde silinecek bir not kağıdı yerine koydun.
​Gidişin sadece bir veda değil, bir cinayetti aslında,
Katili sen olan, maktulü ise benim hayallerim...
​Ben seni çok sevmiştim ey yar,
Şimdi hangi gurbetin sokağında ararsan ara o eski beni, bulamayacaksın.
Çünkü sen sadece beni değil, içindeki o kutsal sevgiyi de öldürdün.
Yüreğimde yanan bu ateş, artık seni ısıtmaz, sadece kül eder.
Ben seni helalim bilmiştim, sen ise kendini bir harama feda ettin.
Git şimdi...
Gittiğin yerler sana cennet mi olur yoksa mahşer mi,
Onu da bıraktığın bu yıkık dökük gönlün ahı belirlesin.