Ey Sevgili Şiiri - Kasım Kobakçı

Anladım, istemiyorsun artık beni,
Vazgeçmek mümkün mü, ey sevgili?
Git, git artık diyorsun, iyi mi?
Geri durmak mümkün mü, ey sevgili?
*
Yaptığına bakıp, sevinir misin?
Gördüğüm bu acıya, güler misin?
Yoksa bu halime, üzülür müsün?
Anlat bana, anlat ey sevgili.
*
Tanrım bana, vermiş böyle bir yazgı.
Her gece üzerimde, derin bir sızı.
Anlat, benim kadar seni kim sevdi?
Bunları bir düşün, ey sevgili.
*
Yüzünü görmeye kıyamadığım.
Adını duyunca, hep sarsıldığım.
Nasıl sevdiğimi, anlatamadığım.
En derinden sevdiğim, ey sevgili.
*
Çek al bu bendeki, seni arayanı.
Yüreğini sana, ölene dek adayanı.
Terk etme artık, yeter garip bendeni.
Ne olur ki sevsen, ey sevgili.
*
Vücut susuzluktan sarsılıyordu,
Çıplak tenim, ter içinde kalıyordu.
Sıcak rüzgar, tenimi yakıyordu,
Susamış dudaklarım kanıyor, ey sevgili.
*
Güneş iyice tepeden yakıyordu,
Kavurucu sıcak, bedenimi sarıyordu.
Uzayan gölgeler silikleşiyordu,
Yalnızlığım beni yutuyor, ey sevgili.
*
Kızgın kumlar, altımda yanıyordu,
Ter damlaları, alnımdan akıyordu.
İçimdeki yangın, git gide artıyordu,
Sonsuz çöllerin ortasındayım, ey sevgili.
*
Her şey bulanık, her şey perişan,
Gözlerim uykusuzluktan kapanıyordu.
Yalnız ve çaresizim, yoruldum,
Çöl ortasında yok oldum, ey sevgili.