Evrensel Deniz Şiiri - Kasım Kobakçı

Şu kör maddenin bağrından, fışkırır canlı mutlak!
Evrimleşen tüm unsurlar, dışa akar hep berrak!
Fenni ve net gözlemlerle, herkes incelemeli,
Bu varlığın gerçeğini, gizler o kara toprak!
*
Bu genlerin akışından, varlığa gelir zincir;
Dış çevrenin etkisiyle, şekillenir şu nehir;
Yüce doğa ne emretse, hücreye aks edendir;
Gerçeği asla görmeyen, yaşar bundan çok uzak!
*
O güçlü olan canlılar, şu fırtınada yaşar;
Cılız kalıp elenenler, engelleri zor aşar;
Zorlu hayat muharebe, coşkun sel gibi taşar;
Çetin canlılık döngüsü, gizli ağ gibi tuzak!
*
Tüm sebepler ve sonuçlar, her olaya bir şahit;
Tabiattaki değişmez kanunlar, her an sabit;
Kör maddenin hareketi, ezelden belli akit;
Her zaman doğan şu gece, gebedir tanla şafak!
*
Derin ormanda vahşi can, sarsar dünyayı bu yel;
Her an av ve avcı gizde, uzanır o kanlı el;
Açlıkla sınanan nesil, yıkar geçer hep o sel;
Göz yaşına bakmaz alem, parlar güneş çok sıcak!
*
Tüm biyolojik gövdeler, canlıya eğer boyun;
O içgüdünün emriyle, başlar hep büyük oyun;
Gizli hücresel akışta, hisler de hep en yoğun;
İnsan aklı da acizdir, maddedir en son durak!
*
Toprakta ölen her canda, çürür o vahşi beden;
Madde kimyasal bileşim, dünyadan ayrı neden;
Ulu doğanın döngüsü, vazgeçmez o ilkeden;
Taptaze hayat fışkırır, yeşerir yeşil yaprak!
*
Canlı hücrede işleyen, kurallar safi fizik;
Bir laboratuvardaki bilgi, kalmaz hiç eksik;
Şu evrenin yapı taşı, et ve de koca kemik;
Bu maddenin gerçeğiyle, dünyamızdır çırçıplak!
*
Bizim oğlan gerçekleri, doğal gözlemle bulur;
Geniş tabiat bağrında, her canlı nefes solur;
Bu kurallara uymayan, her varoluş son bulur;
Sonsuz evrensel denizde, maddedir en son kaynak!