Evren Şiiri - Aykut Kınay

Var olanda yok var ise,
Boşluk hiç kâim olur mu?
Atom dediğin bir vehim,
Evren aynayı mı görür?

Bulut örtse yıldız küser,
Düşen cisim göğü deler.
Soğuk gerer, madde iner,
Ateş içer, hava çeker.

Mutlak mânâ, âmâ desek,
Zaman sınır çizer bize.
İlk varoluş Dehr içinde,
Nûr-ı Hak'tan zuhur eyler.

Noktadan bir çember açar,
Pi sırrıyla döner âlem.
Aşk kendine çeker canı,
Hak sözüne döner devrân.