Evlat Hasretim Şiiri - Güven Tekin

​Kendi canımdan da çok sevdim sizi,
Yüreğimde yanan kordur bu sızı.
Gözümde canlanır her birinizin izi,
Yusuf Oğuz, Nursima... Dinmez bu acı.

​Sizleri bir anlık unutamadım,
Boş kalan odada adım atamadım.
Nereye baksam var, unutamadım,
Özlem ateşidir bağrımın tacı.

​Kaçıncı gün geçti, sayamadım ben,
Gözümün yaşını silmedim hepten.
Göremedim sizi, koptum bedenden,
Bu kara yazının yoktur ilacı.

​Bilmezdim içimin böyle yanıp söneceğini,
Sizler için feda ettim kendimi.
Yıkıp da geçtiniz gönül bendimi,
Gidişiniz oldu ömrün talanı.

​Umutla beklerim her gün yolunuzu,
Ararsınız diye açtım kolumu.
Kader böyle çizdi benim yolumu,
Gözüm telefonda, beklerim canı.

​Sadece bir ihtiyaç varken anıldım,
"Baba" deyişinize nasıl sarıldım.
Böyle bir yokluğa candan kırıldım,
İçimde büyüttüm gizli figanı.

​Hangi sargı bezi sarar bu yarayı?
Durduramaz kimse sızan kanımı.
Karanlık kapladı köşkümü, sarayı,
Gidişiniz aldı sanki canımı.

​Dilimde adınız hece hece yar,
Sizsiz bu koca dünya bana dar.
Sol yanımda durmaz bir yangınım var,
Eritir içimde olan imkanı.

​Bir gün duyulur mu bilmem bu sesim,
Evlat ateşiyle bitti nefesim.
Sizden başkasını yok ki kederim,
Tüketti bu hasret koca insanı.

​Gönül yarasıyla bekler bu baba,
Boşa mı harcandı verilen çaba?
Bir mesaj, bir selam gelir mi acaba?
Sarıp sarmalayın dertli kalbimi.