Ev Sandığım Yerde Şiiri - Serpil Koçar

EV SANDIĞIM YERDE

Ne çok yorulmuşum
Kendimi anlatmaya çalışmaktan…
Kelimelerim eskimiş,
İçimdeki fırtına susmamış.

Oysa ben çok şey istemedim,
Ne hayattan ne de insanlardan…
Bir omuz,biraz anlayış,
Biraz da “buradayım” diyen bir ses.

İhtiyaç duyduğum anda
Ağladım, evim sandığım yerde…
Sığınırım sandığım kalpte
Yük olmuşum.
Gözyaşlarım ağır gelmiş ona,
Taşıyamamış beni,ben kırılırken
O yorulmuş benden.

O gün anladım;
Herkes “ev” olamıyormuş,
Bazıları sadece duvarmış…
İçine sığındığını sanırsın
Ama sesin bile yankılanmaz.

Kimse sormadı içimde ne kaldı diye,
Herkes sustu, ben konuşurken.
Yarım kalan cümlelerimle baş başa
Kendi içimde yankılandım ben.

Sonra yine ağladım,
Bu kez dost bildiklerimin yanında…
Onlar susmadı,yargılamadı,
Gözlerimdeki yangını küçümsemedi.

Birileri yük derken bana,
Birileri merhem oldu.
İşte o zaman öğrendim;
Ağlamak değilmiş insanı küçülten,
Yanlış yerde ağlamakmış.

Şimdi susmuyorum artık,
Ama herkese de anlatmıyorum.
Çünkü ben öğrendim
Kalp, herkese açılacak bir kapı değilmiş.

Artık kimseye anlatmam eksik yanlarımı,
Ne kırıldığımı, ne nerede dağıldığımı…
Çünkü en çok güvendiklerim öğretti bana
İnsan, en çok evim diye bildiğinde yanıldığını.

Yüreğim…
Kapıda kalmış bir çocuk gibi.
Evim sandığım yerde
Ben sokakta kaldım.
Eğer bir kalbin varsa şimdi
Al bu cümleleri…
Sen ağla.