Esra Erdoğdu Şiirleri - Şair Esra Erdoğdu

zincifre kaplı dizelerim
yanlış yazılan bir harfte
ateşe düşmüş yaprak
başlamadan bitmiş bir hikayede

yanmış, is içinde nefesim

taşıyor omzunda emeği
yılların ağırlığını değil
susmuş bir tarihin yükünü de
bir avludan geçer gibi değil

eskimiş bir evin ahşap kokusuna
bir kırmızı banka bıraktım kendimi
gitmeyenlerin değil de
dönecek olanların hikâyesiymiş gibi

bir ses düşse sokağa

erken büyüdü bazı çocuklar
takvimden önce, oyundan sonra
adı konmamış vedalarla
oyuncağın susmasını
bir sofrada eksik kalan gülüşü
kapının sert kapanışını

revan oldu ayaklarım koyağıma
güneş öpüyordu çiğdemleri
düşmüş kozalakların arasında
azınlığa düşmüş sayıları
varlıkları da yokluklar listesine
gençliğimin eyyamında

Siyahım bugün
beyazı unutan bir gölge
Duvarın ucunda bekleyen bir kedi
bekliyorum seni
Kalbim pusuda

Duvarlara ördüğüm her bir taşın hafızası var
susarak anlatır geçmişimi
Bir bir geçerim içinden
gölgeyle ışık arasında kalmış bir adım gibi

Veda eder gibi bakarım geriye

Her gün geçtiğin sokaklarda kaybolmakta bir sanattır
Bazen fırtına olur göğümde
Bazen de çiçekler açar yolumun üstünde
Bazense renkler kaybolur
Günebakanlar küstüğünde güne
Güneşi sevmekse

Bir hikâye yaşanıyor
Bilinmeyen bir şehrin
Bilinmeyen bir sokağında
Kapıyı çalan bir el
Kapının ardında bekleyen bir çift göz

Zehir akıyor nisan yağmurlarıyla mayalanmış
Üşüyor yapraklar titrerken
Bulutlar çöreklenmiş damarlarına
Acıyla besleniyor, kana karışan
İniyor darbesi her bir damlanın
Uçurumdan düşüş bir adımla