Bir garip hikaye Şiiri - Esra Erdoğdu

eskimiş bir evin ahşap kokusuna
bir kırmızı banka bıraktım kendimi
gitmeyenlerin değil de
dönecek olanların hikâyesiymiş gibi

bir ses düşse sokağa
bir fincanın buğusu karışsa akşama…

***

düşündüm uzun uzun
insan en çok neyi özler diye…
Bir evi mi
bir sesi mir
yoksa henüz gerçekleşmemiş hayalleri mi
bazı düşler vardır ki
hiç yaşanmadan bile hatıra olur insana

***

denizin sustuğu bir vakitte
bir kedi geçti kıyıdan
başını okşayan ele yaslandı usulca
bir avuç şefkatle iyileşirmiş gibi

***
dar sokaklardan geçirdi bizi hayat
taş duvarlara sürünerek biraz
biraz eksilerek

gidecek bir yer varmış gibi uzaklara
oysa insan bazen hiçbir yere gidemez
kendinden başka

Ve ne garip şeydi umut
saklı en karanlık günün cebinde
kimse görmezdi onu
ama sabah olunca ilk
o uyanırdı içimizde