Bir adam Şiiri - Esra Erdoğdu

taşıyor omzunda emeği
yılların ağırlığını değil
susmuş bir tarihin yükünü de
bir avludan geçer gibi değil
bir ömürden geçer gibi

siyah beyazdır her şeyi
renklerini bırakmış geçmişe
bir an durur dünya
yağmurun ince çizgilerinde
Ve
sessizliktir en eski tanığı

duvarlara sinmiş zamanın tozu
ellerine bulaşır önce
sonra ömrüne

bir süpürgenin kıllarında saklıdır tarihi
bükülen her dalda biraz geçmişi
biraz suskunluğu

otların dili vardır oysa
anlatır sabrı
kırılmadan, bükülmeden
eğilip kalkmayı

bir adam oturur köşesinde
dizlerine yaslamış yılları
ipleri bağlar gibi
hayatı düğümlemiş her bir ilmeğinde

geçip gitmiştir
çocukluğu, gençliği…
bir kahve molası kadar kısa
yiyip gitmiştir zamanı
acıktıkça insanı

elleri konuşur en çok
çatlak, nasırlı, suskun elleri
ne çok şey bilirler
ne az şey söylerler

bir süpürge yapılır orada
sadece yerleri temizlemek için değil
bir ömrün yükünü dağıtmak için
belki de
kapı önlerinden
süpürmek için hatıraları

unutulur sonra bu mesleği
önce adı silinir dilden
sonra ustası çekilir gölgesine
bir dükkan kapanır sessizce
fark edilmeden

Ve duvarlar izler her şeyi
konuşmadan, yargılamadan
çatlaklarında biriktirerek zamanı

bir gün
kimse kalmaz belki o odada
ne ot kokusu
ne ipin sesi
ne de bükülen dalların sabrı

süpürgeler kalır geriye sadece
bir köşeye yaslanmış bekleyerek kullanılmayı
belki de içten içe anlaşılmayı

bir yerlerde
hala biri oturur yere
bir dalı büker usulca
yeniden toparlamaya çalışır
bir süpürgenin ucuna dünyayı