Esra Erdoğdu Şiirleri - Şair Esra Erdoğdu

taşıyor omzunda emeği
yılların ağırlığını değil
susmuş bir tarihin yükünü de
bir avludan geçer gibi değil

eskimiş bir evin ahşap kokusuna
bir kırmızı banka bıraktım kendimi
gitmeyenlerin değil de
dönecek olanların hikâyesiymiş gibi

bir ses düşse sokağa

zincifre kaplı dizelerim
yanlış yazılan bir harfte
ateşe düşmüş yaprak
başlamadan bitmiş bir hikayede

yanmış, is içinde nefesim

Çığlıklarım adım başı sokaklarda
Gölgeye sarılmış
Kirlenmiş her imdadımda

Siyahla beyazın efdali

Ardıma düşer zaman,
ağaç olur.
Kökleri anılarımda,
dalları meçhul bir yarında

Bir eşik durur önümde

gece oldu yine
sessizce çöken omuzlarıma
eski bir şarkı gibi yokluğun

bir pencere aralığında bekledim
bile bile gelmeyeceğini

Gün doğmadan inerim yokuşundan
Nazar edemem gözlerine pencerenden
Bilirim elinde yüksüğün ve de iğnen
Rengarenk dünyanda ibrişimlerin

iki ağaç bir kıyıda
biri sana benzerdi sessizliğiyle
biri bana
eğilmiş göğe doğru
biraz kırgın biraz yorgun

gelemeyen ve de gidemeyen sözlerim
sürükleniyor akıntıyla devrikliğim
düşlerim hapsolmuş
pranga dolanmış boynuma
nefes alamıyorum

Kasvet örtmüş penceremi,
Süzülsede arada damlalar,
Aydınlanmıyor dört duvar

İç döküşlerim tek, adımlarım yeknesak
Hep sorular var bana bakan