Eskilerde Her Şey Güzeldi

Her şey öyle güzeldi ki bir zamanlar…
Sabahı müjdelerdi horozun sesi.
Sobanın üstünde tarhana çorbası,
Çaydanlıkta buğulanan o mis gibi koku…
Yer sofrasına serilirdi neşemiz,
Bir soğan kırılır, paylaşılan aş olurdu,
Aynı tastan içilirdi ayran.

Avluda harlanırdı ocaklar o vakit,
Tokaç sesleriyle yıkanırdı yünler leğende;
Ellerimizde sabır, gözlerimizde umut…

Bahçede toprağın o ıslak kokusu,
Fırından yeni çıkmış sıcak bir ekmek...
Bir komşu selamı, pencereden sızan rüzgâr
Ve tül perdenin havalanışı…

Sokak kapıları ardına kadar açık,
Ziller yoktu o vakitler;
Bir “Hu komşu! Çayın var mı?” nidasıyla
Adım atılırdı eşikten içeri...

Taş oyunlarıyla şenlenirken sokaklar,
Misket sesleri karışırdı yaz akşamlarına.
Eski arabalar geçerdi caddeden,
Tıklım tıklım otobüsler, pencerelerden sarkan çamaşırlar...
Ve ansızın bölerdi oyunu annemin o sıcak sesi:
“Hadi çocuklar, yemek hazır!”

Her şey öyleydi işte,
Bir zamanlar, her şey çok güzeldi.

SİLEZYA