Eski Geceler Şiiri - Kasım Kobakçı

Eski geceler bitti kardaş,
Yandı kavruldu bizim sırdaş,
Fitil tükendi yavaş yavaş,
Gözden döküldü o sıcak yaş.
*
Artık değişti eski zaman,
Göçüp gitti o yüce kervan,
Bize okundu yeni ferman,
Güneş oldu dertlere derman.
*
Söndür fitili sabah oldu,
Karanlık günler mazi oldu,
Gönül kadehi nurla doldu,
Cahilin gülü erken soldu.
*
Aydınlık oldu bütün yollar,
Işığa döndü uzun kollar,
İlmi arıyor temiz kullar,
Geride kaldı yırtık çullar.
*
Devir yepyeni aydınlık çağ,
Yeşerdi o solan güzel bağ,
Işıkla doldu tepe ve dağ,
Çözüldü dilde bağlanan ağ.
*
Fitile veda etme vakti,
Zaman su gibi coştu aktı,
Bilim güneşi ışık yaktı,
Gözler umutla ufka baktı.
*
Sana lüzum yok artık güzel,
Karanlık günler sana özel,
Esiyor dağdan yeni bir yel,
Aydınlık günler veriyor el.
*
Çağdaşlık aştı her geceyi,
Akıl çözüyor bilmeceyi,
İlimle yazın her heceyi,
Göklerde bulduk biz yüceyi.
*
Geçti o karanlık ayaz kış,
Gözlerde yandı yeni bakış,
Aydınlık yola doğru akış,
Nakış işledik alkış alkış.
*
Fitilin ucu çoktan yandı,
Eski hevesler dünde kaldı,
İnsanlık şimdi nuru andı,
Gerçekler uyanıp şahlandı.
*
Dumanlı fitil veda eder,
Karanlık günler çekip gider,
Geçmişin yükü ağır keder,
Cahillik göçüp oldu heder.
*
Uzay çağına vardı hayat,
Geçmiş günlerin fikri bayat,
Sanat veriyor kalbe kanat,
İlim yolunda eyle inat.