Eşiğin sessizliği Şiiri - Ahmet Hani

Saat gece ondu
çalışmanın kokusu
üstündeki elbiselerden
yükseliyordu.

Çocuk gidince,
eşikte kaldı;
sanki
oğlunun yarım kalan cümlesi
omuzlarında
taş kesilmişti.
Yavaşça oturdu.
Eski çantasını yanına bıraktı
ve ellerine baktı;
yıllarca
ekmek getiren
ama şimdi
bir “bilgisayar”
almaya
gücü yetmeyen
o ellere.
Derin bir iç çekti.

Gözleri doldu.
Ev sessiz.
Ama utanç
hıçkırık gibi
odanın köşelerinde
dolaşıyor,
dolaşıyor,
susmuyor.