Esenlik Türküleri Şiiri - Kasım Kobakçı

Yüzlerce zavallı insan, hep arkamızdan bakarlar,
Parlayan güneşi, karanlığa koyup mu akarlar?
Sevinçli günleri satıp, dert tütününü yakarlar,
Kalbimin derininde, durmadan yanan bir ışık var.
*
Gülücük saçıp etrafa, neşe ile yürüyenler,
Umudu anlayıp, iyiliği ona bürüyenler,
Kötü düşünceyi silip, sevgisini büyütenler,
İçimin sokaklarında, açtı o mavi ilkbahar.
*
Aydınlık sabahlardadır, inandığım tüm ufuklar,
Şarkılar mırıldanıyor, ağaçlardaki kovuklar,
Bizi yıldıramaz asla, şu dondurucu soğuklar,
Ruhumu ısıtmak için, o sımsıcak bakışın var.
*
Gökyüzünde dans ediyor, uçan renkli kelebekler,
Merhametle yeşeriyor, saksıdaki mor çiçekler,
İyilik dağıtmak için, dünyada gezer melekler,
Tertemiz duygularımız, kötülüğü ezip boğar.
*
Coşkuyla akan nehirler, toprağı öpüp yıkarlar,
Huzurun şarkısıyla, dağların ardına çıkarlar,
Pırıl pırıl umut taşır, sevgiyle yola bakarlar,
İçimdeki sonsuz neşe, etrafıma huzur saçar.
*
Esenlik türküleriyle, açıyor bahçede güller,
Tatlı bir tebessüm ile, şakıyor tüm şen bülbüller,
İstanbul sokaklarında, kokuyor mor renk sümbüller,
İnsanın gülücüğünde, o koskocaman cihan var.