Erzurum Ovaları Şiiri - Ömer Çelik

Pancarlar sökülünce, yazıda hayat durur
Gül kokar, huzur verir evleri, konakları.
Buzlu pencerelere akşam güneşi vurur
Bir nebze dinlendirir, yaz boyu koşanları.

Dadaşın ocağında, gönlünde esas konu
Canından evla tutar, sancağını, yurdunu
Doğduğu günden beri, tanır Nene Hatunu.
Şükranla yad edilir, eşsiz kahramanları.

Bu diyarda tarihi acılar katmerlidir
Muktedir ahalisi dostu, düşmanı bilir.
Kızları, kızanları yuvadan tembihlidir
Hancı mı, yolcu mudur beyleri, ağaları?

Zamane feriştahı, kibirli, tuzu kuru
Zehirli katran sanır, tarlanın çamurunu.
Heybesini dolduran, terk eder Erzurum’u
Umut bekçisi midir, efkarlı çobanları?

Karakış bastırınca kapanır tali yollar
Gizemli sokaklarda açılır patikalar.
Çeşmeli duraklarda, buluşur sevdalılar
Kalplere ilham verir büyüleyen aşkları.

Allanıp pullansa da gurebanın rüyası
Bitmeyen kabusudur, yüklü başlık parası.
Kimi ömrünü harcar, kimi de mirasını
Dozunda öğüt verir, erdemli sırdaşları.

Severken ayrılanlar, talihinden yakınır
En naif serzenişler. boğazında tıkanır.
Istırap çekenlerin mizacından okunur
Menkıbelerle gelir, efsane ozanları.

Hüzünlü dakikalar, nağmelere evrilir
Atmosfer ısındıkça, kalplerde buzlar erir
Perakende ağaçlar, umutlar tazelenir
Yıl boyu sufle verir, Palandöken Dağları.

Bu kadim toprakların evliyaları çoktur.
Merhamet bilmeyenin, dergahta yeri yoktur.
Yürekten sevenleri, Yaradan kavuşturur
Düğün, bayram yeridir, Erzurum Ovaları.