Konya Ovaları Şiiri - Nasıf Acar

Mor Kasım akşamlarının,
Puslu ışıkları yanmakta…
Belli belirsiz…
Konya ovalarının,
Yitik, kimliksiz köylerinde…
Karşı küçük tepelerin,
Uzak yamaçlarında,
Silik, renksiz, dumanlı…
Uykudan yeni uyanır gibi,
Başını kaldırmış hafiften,
Gözetler gibi uzaktan,
Kaybolmuş silüetleriyle,
Ölüme yakın durmuş,
Köy evleri…

Ve önde,
Engin, uçsuz bucaksız,
Dağların ufuk çizgisine doğru,
Tutacak gibi uzanmış,
Göz alabildiği boydan,
Uzamış gitmiş,
Konya ovaları…

Hüzün renkli boş tarlalar,
Erken yatmış kış uykusuna,
Umutları,
Buğday tarlalarının…
Kontur otobüsünün camında,
Uzaklara dalıp giden
Bir çift kahverengi gözde
Yeşermişler….

Ayazında temmuzun,
Silifke Denizli yolcusu,
Yaslamış başını pencere camına,
Gözler uzaklara bakar.
Koşar adım geçiyor,
Bozkır ümitlerinin üstünden…
Tetir gözlü,
Esmer tenli bir yolcu …
Açılmış önü ,
Dümdüz bir çizgi gibi,
Issızlığın efendiliğini taşır,
Öksüz asfalt yollar…

Uçsuz bucaksız,
Kirli pas rengi topraklar.
Boş tarlalarda,
Nadasa bırakılmış,
Kırık dökük umutlar…
Kasım’ın on üçünde,
Kurumuş dudakları,
Yağmursuzluktan….
Bitap düşmüş toprak ana,
Kurak bir sonbahar türküsü,
Rüzgârın dilinde …

Uzanmış yatıyor,
Sere serpe.
İki kolu yana düşmüş
Biçare, unutulmuş
Issız dağların,
Tepelerin arasında
Suskun ve suçlu gibi,
Asfalt yollar.
Tuhsal bir çöküntü içinde,
Tafrasında ilgisizliğin,
Sarımtırak yalnızlığına yoldaş,
Bir anlığına geçiyor hızlıca,
Anılar yumağından…

Açmış gözlerini suretinde,
Akşam karanlığına asılı,
Sönük ışıklı evler…
Havada kirlimsi bulutlar,
Gök ananın göğsünü süsler.
Örtmüş bastırmış,
Sarımtırak kirli renkler.
Tüm güzelliklerini Konya’nın
Ölmeden karıştırmış topraklara,
Hüzünlerinin delicesini…
Şimdi dinlencedeler.
Orada işte orada,
Taa uzaklarda…
Şu küçük tepenin yamacında,
Suretleri akşam karanlığına asılı,
Hüzün kokan evler…

0801.2026
Nasıf ACAR
DENİZLİ