Kar yağınca dışarıda,
Çocukluğum aklıma gelir aklıma.
Eski bir köy evi,
Camın önünde,
Annem ve ben...
Herkese yettim,
Bir selamla,bir tebessümle...
Bir çay söyledim,
Bir derdi dinledim.
Ama kendime sıra gelmedi,
Bazı insanlar,
Sessizce dokunur hayata.
Bir çiçeğin sabrıyla,
Bir çocuğun gülüşüyle…
Sen öyle geldin.
Hiçbir gürültüye karışmadan,
İlk gün…
İyi ki varsın, demiştim sana.
Eksik bir şeyler vardı içimde,
Sen sanmıştım tamamlayan.
Gülüşün ısıttı,
Kim demiş gözyaşı yenilgidir.
Gözden düşerken,
Bazen göğe çıkar insan.
Kim demiş geceler kör.
Bazen karanlıkta,
Sözün yorgun,dilin suskun,
Gözlerin duvarlara çarpıyor.
Bir sır var içinde,
Ama sırların da,
Tükenmiş sabrı var.
Kim haklı, kim haksız söyle?
Sözler keskin, kalpler yorgun.
Herkes kendince masum,
Herkes birine kırgın.
Bir aynada bin yüz görürüz,
Gözlerinde saklı akşam,
Rüzgâr esince kalbim üşür, bilmezsin..
Bir adım gelsen,kalbim susar belki,
Ama sen sessizliğin,en derin yerindesin.
Adını andığımda titrer içim,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!