Hayat dediğin nedir ki,
Hayat bir saniyenin içinde gizli.
Aydınlatacak biri bir gün,
Bu karanlık geceleri...
Sıcacık bir bakış,
Bir kez kırılırsa bu kalp,
Artık, hiç kimseye güvenmez.
Bir kez güvenini kaybederse,
Hiç kimseyi umursamaz.
Belki mutlu olmaz bir daha,
Ama huzur başlar hayatında.
Ahşap penceremden,
Dışarıya bakıyorum.
Hayat akıyor yine,
Günler geçip gidiyor.
Caddeler uzayıp gidiyor karanlığın içinde.
Kaldırımlara yalnızlık dökülüyor,
Saçlarım beyazlıyor.
Galiba hayat,
Sessizce geçiyor omuzlarımdan.
Eskisi gibi uzun uzun,
Anlatamıyorum artık hiçbir şeyi.
Bir iyiyim diyorum mesela,
Hayat ne on sekiz,
Ne de kırktan sonra başlar.
Bir kahkaha patlarken sokakta,
Bir çocuğun gözlerinde,
Işık yanarken,
İşte oradadır hayat.
Ne yapsam olmuyor,
Bir yanım hep eksik.
Sokağa çıkıyorum mesela,
Rüzgar bile başka esiyor.
Bir çay söylüyorum kahvede,
Yüzün gülmese de,
Bir umut taşısın gözlerin.
Çünkü bazen bir bakış,
Bütün karanlığı deler.
Sessizlik sarsa da içini,
Kim neyi bıraktıysa arkasında,
Bir gün döner,bulur yolunu.
Rüzgâr,savurduğun sözü,
Getirir geri.
Tam da sustuğun anda.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!